Rozdział VI

Rozdział VI

* Harry *

-Nazywam się Sheila Valerie i nie jestem człowiekiem.

Moje oczy rozszerzyły się na jej słowa. Spojrzała na swojego brata, a ja poczułem, jak kolory z mojej twarzy odpływają.

Kim więc była dziewczyna, która mi się spodobała? Kim była? Jakim cudem taka drobna dziewczyna potrafi tak przyłożyć? Jakim cholernym cudem ten chłopak mnie uzdrowił?

-T..to kim?- spytałem, niepewnie.

Westchnęła.

-Ja sama do końca nie wiem. Kobieta, która mnie wychowywała jest nimfą, a mężczyzna czarodziejem. Ja i mój brat jesteśmy kimś więcej niż ludźmi, ale czymś mniej niż nasza rodzina. Nasza rodzina, to od elfów, przez czarodziei, po nimfy. Znajdziesz u nas nawet wampiry, wilkołaki, krasnale.. Widzisz, jak wyglądamy. Nasza rasa jest uważana, za nienaturalnie piękną, zaś w środku jesteśmy demonami. Jesteśmy nieśmiertelni. Mamy różne dziwne moce, jak na przykład potrafimy czytać sobie w myślach, komunikować się telepatycznie. Do dziwnych mocy należy także przenoszenie rzeczy, bez dotykania ich, tak samo z ludźmi. Mogę komuś zrobić krzywdę, nie dotykając go. Mogę zabić wzrokiem, tego nie potrafi on hehe, mogę też przeładować siłę w dowolną część ciała, tak, jak zrobiłam to kilka dni temu. Mogę komuś namieszać w głowie- przerwała, widząc mój przerażony wzrok- spokojnie, tego Tobie nie zrobiłam. Potrafię wywołać dowolną pogodę i cholernie szybko biegać. Ah, no mogę porazić prądem. Dość szybko zmienia mi się także nastrój, więc lepiej ze mną nie zadzierać. Wiem, brzmi to irracjonal..

-Od początku wiedziałem, że nie jesteś normalna- przerwałem jej. Zaśmiała się perliście.- Mogę o coś spytać?

-Pewnie.

-Powiedziałaś: „Kobieta, która mnie wychowywała..” a co z matką?

-Nie mam zielonego pojęcia. Wiem tylko, gdzie się urodziłam, gdzie mnie zaniesiono i z czym mnie znaleziono. Dowiedziałam się niedawno.

-Oh. A gdzie mieszkacie?

Uśmiechnęła się.

-Widzisz tamto miejsce?

Pokazała barierę lasu.

-Nom.. Las..

Sheila zachichotała, a jej brat starał się ukryć rozbawienie.

-Ty widzisz las. My nie widzimy nic. Te medaliony wpuszczą nas do naszego świata. Mieszkamy tam, po drugiej stronie. Jakby w odbiciu lustrzanym Londynu. A znaleźliśmy się tu przypadkiem, będąc na spacerze w zaczarowanym lesie. Widziałam Cię wtedy. Ciebie i Twojego kolegę. Patrzyłeś w moje oczy, ale mnie nie widziałeś..

-Ale czułem Twoją obecność.

Wiedziałem, że ktoś tamtego dnia był z nami w lesie. Nie widziałem tej osoby, ale czułem jej obecność. Jakby była za jakąś magiczną szybą i mnie obserwowała.

-Twoja mama była człowiekiem?

-Nie wiem. Chyba nie, bo pamiętam, jak mnie przenosiła. Potem zniknęła.

-A tata?

Spojrzała na brata z nieodgadnionym wyrazem twarzy.

-Nie pomyślałam o tym. Jego pochodzenie mogłoby wyjaśniać skąd znam Wasz język.

Na jej szyi błysnęło coś złotego. Chwyciłem to z ciekawości. Dziewczyna spojrzała na mnie i odpięła medalion z szyi.

-Wąż?

-Oznacza mnie. Poszukaj sobie w internecie znaczenia węża, to będziesz wiedział czemu.

-Oki. Próbowałaś to otworzyć?- spytałem, widząc nie ruszony zatrzask.

-To się otwiera?!- krzyknęli oboje. Chłopak zdjął swój i mi podał. Otworzyłem oba i im podałem.

-Mama.. -szepnęła dziewczyna, a po jej policzku spłynęła łza. Zrobiło mi się jej żal. Za to chłopak patrzył na zdjęcie zawarte w medalionie z szokiem/złością.

-Shei... My naprawdę jesteśmy rodzeństwem- szepnął, pokazując dziewczynie wisior z takim samym zdjęciem. Dziewczyna zakryła usta dłonią w szoku.

-Mam prośbę- powiedziałem, ściągając na siebie ich uwagę.- Zabierzcie mnie do Waszego świata.

Ich oczy rozwarły się w szoku, po czym spojrzeli po sobie.

Postanowiłem pokazać im mój medalion z uskrzydlonym wężem.

-Ten wąż oznacza mnie*- szepnąłem, podając im mój wisior.

-----------------

A co jeśli to co złe jest dobre, 

A to co dobre..złe?

- - - – - - –

wyimaginowana

* „Ten wąż oznacza mnie”

Wąż skrzydlaty - dobroczynność, wyzwolenie, zgoda, anioł brzasku, duch wszelkiej wiedzy.